Imię Katarzyna wywodzi się z języka greckiego, od przymiotnika katharós - czysty, bez skazy. Katarzyna Aleksandryjska żyła na przełomie III i IV wieku. Była egipską arystokratką, osobą wszechstronnie wykształconą. O jej rękę daremnie ubiegali się najznakomitsi obywatele ówczesnej stolicy Egiptu - Aleksandrii. Jako chrześcijanka złożyła bowiem ślub dozgonnej czystości.
Jej ojczysta ziemia należała wówczas do Cesarstwa Rzymskiego, w którym trwały jeszcze prześladowania chrześcijan. Według historycznych przekazów, Katarzyna Aleksandryjska wypomniała, panującemu w latach 306-312, cesarzowi Maksencjuszowi politeizm i prześladowanie chrześcijan, odmawiając jednocześnie złożenia ofiary pogańskim bóstwom. Miało to miejsce, kiedy Maksencjusz przybył do Aleksandrii, by osobiście dopilnować wykonania swoich prześladowczych rozporządzeń. Zdenerwowany postawą Katarzyny, nakazał pięćdziesięciu filozofom, publicznie obalić jej argumenty. Ponieważ rychło okazało się, że to argumenty Katarzyny skutecznie przemówiły do słuchaczy, uczeni zostali ścięci. Na rozkaz Makscencjusza, Katarzyna została uwięziona, a następnie poddana torturom. Według legendy, w celi karmił ją gołąb i ukazał się Chrystus. Najbardziej dotkliwą dla Katarzyny formą tortur miało być łamanie kołem, lecz to rozpadło się w drzazgi, podczas gdy sama Katarzyna pozostała nietknięta. Jej niezłomna postawa spowodowała nawrócenie się dwustu żołnierzy, których od razu ścięto. W końcu ścięto też Katarzynę. Zgodnie z późniejszymi podaniami, ciało Katarzyny Aleksandryjskiej w cudowny sposób zostało przeniesione na górę Synaj, gdzie obecnie znajduje się klasztor i sanktuarium świętej. Pierwszym widomym znakiem nadprzyrodzonego już oddziaływania Katarzyny Aleksandryjskiej zapewne było to, że zaledwie rok po śmierci cesarza Maksencjusza, a więc w roku 313, jego następca cesarz Konstantyn Wielki wydał edykt mediolański (zwany też edyktem tolerancyjnym), na mocy którego w Cesarstwie Rzymskim wprowadzona została tolerancja religijna, pozwalająca chrześcijanom cieszyć się wolnością ich wyznania.
Jak doszło do tego, że święta Katarzyna Aleksandryjska stała się też patronką polskich kolejarzy? Otóż w 1837 roku zrodził się projekt budowy kolei żelaznej, mającej przebiegać przez Mysłowice. Jak każda nowinka techniczna w tym czasie, również ta miała wielu oponentów. Niełatwo było przekonać przeciwników budowy kolei, aby zmienili swoje zdanie. Stojąc po stronie słusznej sprawy, to jest za budową kolei, miejscowy proboszcz - ksiądz Mateusz Nyga miał powiedzieć, że skoro święta Katarzyna Aleksandryjska nie zginęła pod kołem tortur, to z pewnością uchroni ona wszystkich przed nieznanymi niebezpieczeństwami na żelaznych drogach. Dlatego w 1851 roku kolejarze z Mysłowic, zakładając swój pierwszy związek zawodowy, za patronkę obrali świętą Katarzynę Aleksandryjską.
Pierwsze czytanie
Ez 34,11–12.15–17 Chrystus zna swoje owce
Czytanie z Księgi proroka Ezechiela
To mówi Pan Bóg: „Oto Ja sam będę szukał moich owiec i będę miał o nie pieczę. Jak pasterz dokonuje przeglądu swojej trzody, wtedy gdy znajdzie się wśród rozproszonych owiec, tak Ja dokonam przeglądu moich owiec i uwolnię je ze wszystkich miejsc, dokąd się rozproszyły w dni ciemne i mroczne.
Ja sam będę pasł moje owce i Ja sam będę je układał na legowisko, mówi Pan Bóg. Zagubioną odszukam, zabłąkaną sprowadzę z powrotem, skaleczoną opatrzę, chorą umocnię, a tłustą i mocną będę ochraniał. Będę pasł sprawiedliwie”.
Do was zaś, owce moje, to mówi Pan Bóg: „Oto Ja osądzę poszczególne owce, barany i kozły”.
Oto Słowo Boże.
Drugie czytanie
1 Kor 15,20–26.28 Królestwo Boże
Czytanie z Pierwszego Listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian
Bracia:
Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli. Ponieważ bowiem przez człowieka przyszła śmierć, przez człowieka też dokona się zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni, lecz każdy według własnej kolejności. Chrystus jako pierwszy, potem ci, co należą do Chrystusa, w czasie Jego przyjścia. Wreszcie nastąpi koniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu i gdy pokona wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc.
Trzeba bowiem, ażeby królował, aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy. Jako ostatni wróg zostanie pokonana śmierć. A gdy już wszystko zostanie Mu poddane, wtedy i sam Syn zostanie poddany Temu, który Synowi poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkich.
Oto Słowo Boże.
Ewangelia
Mt 25,31–46 Chrystus będzie sądził z uczynków miłości
Słowa Ewangelii według świętego Mateusza
Jezus powiedział do swoich uczniów:
„Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale i wszyscy aniołowie z Nim, wtedy zasiądzie na swoim tronie, pełnym chwały. I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów. Owce postawi po prawej, a kozły po swojej lewej stronie.
Wtedy odezwie się Król do tych po prawej stronie: »Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, weźmijcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia świata.
Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść;
byłem spragniony, a daliście Mi pić;
byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie;
byłem nagi, a przyodzialiście Mnie;
byłem chory, a odwiedziliście Mnie;
byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie«.
Wówczas zapytają sprawiedliwi: »Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Ciebie? spragnionym i daliśmy Ci pić? Kiedy widzieliśmy Cię przybyszem i przyjęliśmy Cię? lub nagim i przyodzialiśmy Cię? Kiedy widzieliśmy Cię chorym lub w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie?«.
Król im odpowie: »Zaprawdę powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili«.
Wtedy odezwie się i do tych po lewej stronie: »Idźcie precz ode mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom.
Bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść;
byłem spragniony, a nie daliście Mi pić;
byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie;
byłem nagi, a nie przyodzialiście Mnie;
byłem chory i w więzieniu, a nie odwiedziliście mnie«.
Wówczas zapytają i ci: »Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym albo spragnionym, albo przybyszem, albo nagim, kiedy chorym albo w więzieniu, a nie usłużyliśmy Tobie?«.
Wtedy odpowie im: »Zaprawdę powiadam wam: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tegoście i Mnie nie uczynili«.
I pójdą ci na mękę wieczną, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego”. Odpowiedzieli: „Cezara”.
Wówczas rzekł do nich: „Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga”.
Oto słowo Pańskie.